Nu is dat bold wedder so wiet, dat för mannig een von de Jungs un Deerns de Schooltied tau End geiht un de jungen Lüü wat Nees anfangen mööt‘t. För den een geiht dat anne Uni oder Fachhochschool, de annere wat villicht Suldat un för den drütten fangt nu de Lehrtied an. Aver wat dor nu genau op een töövt, dat ahnt nümms.

Du kennst de Lüü dor noch gornich un wees nich, wat du dor tau doon hest. Denn machst woll denken: „Och, wenn hier blooß eener wöör, de mi helpen kann un mi bisteiht.“ Un nu stell di för: Dor kummt eener op di tau un seggt: „Tööv, mien Deern, mien Jung, ick nehm di mit ünner mien Flünken. Ick help di!“ Denn geiht di dat glieks beeter. Dorüm, dat dor eener is, de op di oppasst, de di tau Siet steiht un di würklich mit ünner sien Flünken nimmt. „Flünken“ - dat Bild kummt faken ok inne Bibel vör -. In Psalm 61 heet dat: „Höör doch, o Gott, mien Schrein un mark op mien Gebet. Von hier ünnen op de Eer roop ick di to, wenn mien Hart bang is un keen Kraft mehr hett: Denn föör mi op‘n hoogen Barg un Fels rop. Denn du büst doch mien Tooflucht un een Turm för mi, wenn annere achter mi her sünd. Gast will ick denn ween in dien Telt un mi bargen ünner dien Flünken.

Düsse Flünken, de hebbt eern Sinn nich veloorn. Dat Sprichwoort: „Ick nehm di mal ünner mien Flünken, is woll mannigmool flapsig dorhen seggt. Aver wat dor achter stickt, dat is jümmer ganz kostbor un so wichtig: So as de Vagels ünner ehr Flünken op ehr Lütten oppasst, so well Gott op us oppassen, us hegen un nich alleen laaten. Dat kann‘s ehm glööb‘n.

Gerd Lafrenz