As ick mien eersten plattdüütschen Artikel för „Ünnern Karktoorn" schreeven heff, kreeg ick een leeben Breef von Walter Adami, in den he mi schreef, wo em uns plartdüütsche Sprook dör den Krieg, de Gefangenschopp, jo, sien ganzet Leeben bröch hett:

Ick glööv, disse Loffpries, de mi Fritz Brandt hett tokaam'n laaten, snack Walter un ok veele annere - för allem ollere Lüüd - ut n Harten:

„Uns Plattdüütsch is de beste Sprook, de ick mi denken kann, vun all de Sprooken op de Welt reckt keenen an ehr ran.

Se kummt ut deepsten Harten rut, un geiht to Harten rin, klingt so vertrulich, rein un kloor, kann warm ween äs de Sünn.

Wenn ick mit mienen Herrgott schnack, segg wat mi drückt un freut, denn föhl ick dat un bün so wiss, dat he uns Platt versteiht.

Mien Modersprook, du Hartensprook, wat heff ick di so leev weer ick ok riek an Geld un Goot weer arm, wenn't di nich geev.

Wenn ick op mal een Stee Plattdüütsch höör op disse wiede Welt, denn lacht mien Hart, ick weet dat doar mien Frünn sick wat verteilt."

Gerd Lafrenz